شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 13301

از بس که تن ز آتش حسرت گداخته است/ از دیده خون گرم فشانم به جای اشک

منم ابر و تویی گلبن که می‌خندی چو می‌گریم/ تویی مهر و منم اختر که می‌میرم چو می‌آیی

عمری از سنگ حوادث سوده گشتم چون غبار/ تا به امداد نسیمی ره به کویی یافتم

از ساغر خونین شفق باده ننوشیم/ وز سفرۀ رنگین فلک لقمه نگیریم

چون می روشن در آبگینه صافی / خوی جمیل از جمال روی تو، پیدا (آبگینه: شیشه)

سرو بالای کمان‌ابرو اگر تیر زند / عاشق آن است که بر دیده نهد پیکان را

چو هندو زلف دودآسای او آتش‌نشین / چو طوطی لعل شکرخای او شیرین‌جواب

لشکر عشق توام تا خیمه زد بر ملک دل / کس در او منزل نمی‌سازد ز ویرانی که هست

تو شمع انجمنی یک زبان و یکدل شو / خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش

در چنگ تو همچون نی می‌نالم و می‌زارم / بر بوی تو همچون عود می‌سوزم و می‌سازم

ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا / گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر

از دیده گر سرشک چو باران چکد رواست / کاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر

آن پرشکسته مرغ اسیرم که فصل گل / صیاد غم فکند به کنج قفس مرا

بودم هوس که کشته شوم زیر تیغ دوست / دردا که او نکشت و کُشد این هوس مرا

آتش دگر به خرمن جانم چه می‌زنی / ای برق فتنه یک نگه گرم کن مرا

تا رفتی از کنار من ای شاه ملک دل / صف بسته است لشکر غم پیش و پس مرا