شرکت در آزمون آنلاین فارسی هشتم - درس هشتم : آزادگی

معنای چند واژه، نادرست آمده است؟ (طلعت: بخشندگی)، (نژند: غمناک)، (خامه: قلم)، (مشقّت: رنج)، (خرسند: قانع)، (جمال: نیکویی)، (ثنا: ستایش)، (حلاوت: شیرینی)، (استبداد: خودسری)، (مأوا: پناهگاه)، (واقف: مطّلع)، (تلخیص: پاکی)، (شط: دریا)

شش

پنج

سه

چهار

در کدام گزینه غلط املایی به چشم نمی‌خورد؟

شکر گویم که مرا خار نساخت / به خسی چون تو گرفتار نساخت

هر شب که روی به جامة خواب / کن نیک تعمل اندرین باب

ای هدهد سبا به صبا می‌فرستمت / بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

ای وطن، ای دل مرا مأوا / ای وطن، ای تن مرا مسکن

توضیحات مربوط به کدام گزینه درست است؟

در قالب شعری مثنوی در هر بیت، هر دو مصراع، هم قافیه هستند. مثنوی معمولاً کوتاه و مختصر است و بیشتر برای بیان داستان‌ها به کار گرفته می‌شود.

در املای کلماتی مانند «جزءِ اوّل» و «شیءِ نورانی»، نشانه‌ی « ـِ »، کسره نیست؛ به این نشانه، «نقش نمای اضافه» می‌گویند.

بین کلمات سمن و چمن جناس دیده نمی‌شود.

کلمات «خلوص»، «خالص»، «تلخیص» و «خلاصه» هم‌خانواده هستند.

معنی چند واژه که داخل پرانتز نوشته شده، درست است؟

(سفتن: سوراخ کردن) (دولت: خوش‌بختی) (آزادگی: دلسوزی) (خَس: انسان پَست و فرومایه) (حدّ: اندازه) (بالین: بالش) (پشته: خرده‌های خار) (رخش: اسب) (پندار: وهم) (خرف: پیر شدن)

هشت

هفت

شش

پنج

ابیات کدام گزینه با داستان «آزادگی» کتاب درسی قرابت معنایی دارد؟

«خارکش پیری با دلقِ درشت، لنگ‌لنگان قدمی برمی‌داشت و هر قدم دانهٔ شکری می‌کاشت که نوجوانی به جوانی مغرور گفت: کای پیر خرف‌گشته خموش، عمر در خارکشی باخته‌ای، دولتت چیست؟ عزیزیت کدام؟ پیر گفتا: که چه عزّت زین به که نی‌ام بر درِ تو بالین‌نه! داد با این همه افتادگی‌ام، عزّ آزادی و آزادگی‌ام ...»

چو ما بستیم دیو آز را دست / چه غم گر دیو گردون دست ما بست

چو شد هر گنج را ماری نگه‌دار / نه این گنجینه می‌خواهم، نه آن مار

آنان‌که در بهار به صحرا نمی‌روند / بوی خوش ربیع بر ایشان محرّمست

وان سنگ‌دل که دیده بدوزد ز روی خوب / پندش مده که جهل در او نیک محکمست

شبان آهسته می‌نالم مگر دردم نهان ماند / به گوش هر که در عالم رسید آواز پنهانم

دمی با دوست در خلوت به از صد سال در عشرت / من آزادی نمی‌خواهم که با یوسف به زندانم

پیرمردی خارکش می‌راند خر / خار وی بفتاد وی خارید سر

گر مرا یاری کنی چه بود از آن؟ / من کنم سود و تو را نبود زیان