شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 22167

بزرگان گفته‌اند: دولت نه به کوشیدن است، چاره کم‌جوشیدن است.

تنی چند از روندگان، متفق سیاحت بودند و شریک رنج و راحت.

محبت را غایت نیست؛ از بهر آنکه محبوب را نهایت نیست.

الهی! ضعیفان را پناهی، قاصدان را بر سر راهی.

ما همه ستمکارانیم بر خویش عفو کن و از ما درگذار

بر هیچ پیغامبر روا نیست که فردا در آتش شود و عذاب چشد

بعد از این صواب نیست که میان من و پادشاه جمعیتی باشد

جماعتی با او نان بخوردندی پس به قیلوله مشغول شد

گفت اگر از مه رویان به سلامت بماند از بدگویان نماند

پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندرد و وظیفه روزی به خطای منکر نبرد

قدمی بهر خدا ننهند و درمی بی من و اذی ندهند

گفت: این چه مردمانند سگ را گشادهاند و سنگ را بسته

ای حجت را یاد و انس را یادگار

ما گل دل دوستان خود را به زلال رضای خود سرشتیم آن‌گه کالبد را بر فتراک دل بستیم

خاکیان نرگس روضۀ جودند و سرو باغ وجودند

همی از آسمان اسرار باران انوار باریدن گرفت؛ خاک عنبر گشت و سنگ گوهر گشت

امثال و شعر و حکایت درج کردیم و برخی از عمر گران‌مایه خرج.

سرهنگ‌زاده ای دیدم که عقل و کیاستی و فهم و فراستی زایدالوصف داشت.

دست تطاول به مال رعیت دراز کرده بود و جور و اذیّت آغاز نهاده.

اسبم در این واقعه بی جو بود و نمد زین به گرو.