شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 21032

اگر کوشش فروگذارد در خون خویش سعی کرده باشد و چون بکوشد، اگر پیروز آید، نام گیرد. (به‌کارگیری «نام گیرد» در معنی «مشهور شود»)

جوانی خردمند از فنون فضایل حظّی وافر داشت؛ چندان‌که در محافل دانشمندان نشستی، زبان سخن ببستی. (کاربرد تاریخی فعل ماضی استمراری)

دیده دشمنان جز بر بدی نمی‌آید. گفت: دشمن آن به که نیکی نبیند. (حذف فعل)

پادشاه را در همه معانی خاصه در امضای ابواب سیاست تأمل واجب است. (استفاده از «رای» فک اضافه)

استفاده فراوان از واژگان عربی

استفاده از آرایه‌هایی چون تشبیه و تضاد و تلمیح

حذف یک فعل

ایجاز

چون شیخ ما به نیشابور بود، بازرگانی شیخ را عود آورد و شیخ می‌گفت: «تا همسایگان ما را از بوی این نصیبی بود.». (کاربرد «را» به ‌عنوان نشانه مفعول)

شیخ بفرمود تا دو برّه فربه، یکسان بیاوردند چنان که از هم فرق نتوانستی کرد و هر دو به یک شکل بیاراستند. (کاربرد شکل تاریخی فعل)

شب ها در این تضرّع و زاری می نمودم تا یک شب رسول را به خواب دیدم، انگشتری در انگشت راست، نگینی پیروزه در وی. (حذف افعال)

چون آتش بگرفت هر که از بومان بیرون آید، بسوزد و هر که در غار بماند از دود بمیرد. (کاربرد «بسوزد» در معنای «می‌سوزد»)

در بیت اول فعل «شد» غیر اسنادی است. / خطاب قرار دادن «مرغ سحر» استعاره است.

دو بیت در مجموع هفت جمله دارند و واژه «جان» در بیت نخست «نهاد» است.

«شد و شد» جناس تام دارند./ «عشق» نقش مفعولی دارد.

ابیات در قالب مثنوی هستند. /  بیت نخست دو ترکیب وصفی دارد.