شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 4715

یک

دو

سه

چهار

ابهام در شعر معاصر پسندیده است و معنی‌گریزی، از ویژگی‌های شعر این دوره است.

در سال‌های نخست انقلاب تحت تأثیر ادبیات معاصر قبل از انقلاب، نمادگرایی در شعر انقلاب رواج داشت.

از آغاز دهه هفتاد، مانند قبل از انقلاب، گرایش به داستان کوتاه بیشتر شد.

روی آوردن به مفاهیم انتزاعی در شعر دوره انقلاب باعث ایجاد برخی ویژگی‌های زبانی مانند آشنایی‌زدایی و ترکیب‌های بدیع شد.

آشنای خویش گشتن در وطن افتادن است       در غریبی ماند هر کس آشنای خود نشد

با ادب در پیش قانون هر که زانو می‌زند     چرخ نوبت را به نام نامی او می‌زند

ز استخوان نیاکان پاک ما این خاک       عجین شده است و مقدّس‌تر از همه چیز است

رسم و ره آزادی یا پیشه نباید کرد       یا آنکه ز جان بازی اندیشه نباید کرد

اگر زنده ماندم و بهاران ان شاء الله تعالی موافق خواهش آمدم، رفع همه حرف ها به فضل خدا می شود و اگر مردم و نیامدم، عذر ما بپذیر.

چه لازم که رای خود را در رای نوکر و چاکر مستهلک سازی و خود بالمرّه عاطل و مستدرک باشی.

این قدر از این دروغ ها می گفت؛ مثل این که خانه خراب شده این دو ساعت که در میدان قاپوق و کاه فروشان در دکّان علّافی بارش را می فروخته، هرچه راپورتچی در شهر بوده اند پیش او آمده اند.

در تاریکی نمی بینیم ما که کِی روشن است و کی تاریک تاریک.تاریک بوده است حتما، مثل ما که ساکت و تاریک سر جایمان بودیم وحتی پچپچه نمی کردیم.