شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 18473

رسید موسم آن کز طرب چو نرگس مست/ نهد به پای قدح هر که شش درم دارد (مجاز-تشبیه)

قطع امید کرده نخواهد نعیم دهر/ شاخ بریده را نظری بر بهار نیست (تلمیح-تشخیص)

نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید/ که کند شکوه ز هجران لب شیرینی (مجاز-تلمیح)

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد/ بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد (تشبیه-استعاره)

 تأکید متن بر ناکامی اهل فضیلت است.

 جملات، موجز و کلمات، بیش‌تر فارسی‌اند.

 جناس و تضاد در متن مشهود است.

 متن در حوزه ادبیات غنایی می‌گنجد.

اگر کوشش فروگذارد در خون خویش سعی کرده باشد و چون بکوشد، اگر پیروز آید، نام گیرد. (به‌کارگیری «نام گیرد» در معنی «مشهور شود»)

جوانی خردمند از فنون فضایل حظّی وافر داشت؛ چندان‌که در محافل دانشمندان نشستی، زبان سخن ببستی. (کاربرد تاریخی فعل ماضی استمراری)

دیده دشمنان جز بر بدی نمی‌آید. گفت: دشمن آن به که نیکی نبیند. (حذف فعل)

پادشاه را در همه معانی خاصه در امضای ابواب سیاست تأمل واجب است. (استفاده از «رای» فک اضافه)

اکنون اندکی از محاسن عدل که پادشاهان را ثمین‌تر زیوری و موهبتی است یاد می‌شود.

 سرهنگ زاده‌ای را دیدم که عقل و کیاستی زاید الوصف داشت.

این بنده و بنده‌زاده را بدین واسطه تشریفی هر چند بزرگ‌تر و تربیتی هر چه تمام‌تر بود.

ایزد تعالی هر کار را سببی نهاده است و هر سبب را علتی و هر علت را موضعی.

استفاده از صفت جمع برای موصوف جمع در ترکیب وصفی «واقعات غرایب»

استفاده از «را» مفعولی در عبارت «واقعات غرایب که خاص او را بود.»

گفتن اسرار به خلق از سوی عارف باعث این شده بود که مشایخ از عارف اِبا کنند.

استفاده از واژگان عربی