شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17598

مخور غم تا توانی باده خور شاد / مبادا کز سرت مویی برد باد

صاف فلک مجوی که درد است در عقب / نوش جهان منوش که نیش است در میان

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست / از خلوتم به خانه‌ی خمّار می‌کشی

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟ / تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد

گر انگشتی زدی بر بینی آن ماه / ملک را یک به یک کردندی آگاه

چو خامه هرکه حدیث دل آورد به زبان / طمع مدار که سر بر سر زبان نکند

به اشک خود از گوهر جان پاک / فروشویم آلودگی‌های خاک

دیدی که خون ناحق پروانه، شمع را / چندان امان نداد که شب را سحر کند

 عهد و پیمان فلک را نیست چندان اعتبار                                  عهد با پیمانه بندم شرط با ساغر کنم 

به بوی دوست جان دادن حیات جاودان باشد                              بیار ای باد شبگیری، نسیم کوه الوندم

 یاری که رُخش قبلة صاحب‌نظران است                                   چشم و دل مردم به جمالش نگران است

 صاحب‌نظران از آن دو نرگس                                              دور از تو به چشم‌های پر غم

هر آن که جانب اهل وفا نگه دارد / خداش در همه حال از بلا نگه دارد

نیست جانش محرم اسرار عشق / هر که را در جان غم جانانه نیست

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید / از یار آشنا سخن آشنا شنید

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست / که آشنا سخن آشنا نگه دارد