شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن

در ابیات همه گزینه‌ها به‌جز بیت گزینه … کاربرد دستور تاریخی یافت می‌شود.

به طفلی دَرم رغبت روزه خاست / ندانستمی چپ کدام است و راست

من نیز چشم از خواب خوش بر‌می‌نکردم پیش از این / روز فراق دوستان شب‌خوش بگفتم خواب را

جهان گشاده ثنای تو را چو تیر، دهان / زمانه بسته رضای تو را چو نیزه، کمر

گشتم مقیم بزم او چون لطف دیدم عزم او / گشتم حقیر راه او تا ساق شیطان بشکنم

با توجه به حکایت زیر، کدام گزینه نادرست است؟

«جوانی چست، لطیف، خندان و شیرین‌زبان در حلقۀ عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فراهم. روزگاری برآمد که اتفاق ملاقات نیوفتاد، بعد از آن دیدمش زن خواسته و فرزندان خاسته و بیخ نشاطش بریده و گل هوس پژمرده. پرسیدمش چگونه‌ای و چه حالت است؟ گفت: تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم.

چون پیر شدی ز کودکی دست بدار / بازی و ظرافت به جوانان بگذار

طرب نوجوان ز پیر مجوی / که دگر ناید آب رفته به جوی»

جملات کوتاه هستند و متن فاقد توصیف است.

حذف فعل در چند جمله وجود دارد.

نویسنده از آرایه‌هایی چون تشبیه، استعاره و سجع بهره برده است.

ابیات، در قالب مثنوی سروده شده‌اند.

پیام و نکته فکری کدام بیت در مقابل آن نادرست است؟

نور گیتی‌‌فروز چشمه هور (خورشید) / زشت باشد به چشم موشک کور (اهمیّت نوع نگاه)

چو یک‌بار گفتی مگو باز پس / که حلوا چو یک‌بار خوردند بس (نکوهش تکرار سخن)

نیاید نکوکار از بَدرگان / محال است دوزندگی از سگان (بی‌اثر بودن تربیت)

نپندارم ار بنده دم درکشد / خدایش به روزی قلم درکشد (نپذیرفتن منّت دیگران)

عبارت زیر با کدام بیت قرابت معنایی دارد؟

«وقتی در بیابانی راه گم کرده بودم و از زاد با من چیزی نبود. ناگاه کیسه‌ای یافتم پر مروارید. هرگز آن ذوق و شادی فراموش نکنم که پنداشتم گندم بریان است و باز آن تلخی که ندانستم که مروارید است.»

نماند جانور از وحش و طیر و ماهی و مور / که بر فلک نشد از بی‌مرادی افغانش

مرد بی‌توشه کاوفتاد از پای / بر کمربند او چه زر چه خزف (خرمهره)

هم رقعه دوختن به و الزام کنج صبر / کز بهر جامه رقعه بر خواجگان نبشت

ز دیگ‌دان لئیمان چو دود بگریزند / نه دست کفچه کنند از برای کاسهٔ آش

کدام بیت فاقد کاربردهای دستور تاریخی است؟

ای دوستی نموده و پیوسته دشمنی / در شرط ما نبود که با من تو این کنی

دل پیش من نهادی و بفریفتی مرا / آگه نبوده‌ام که همی دانه افکنی

پنداشتم همی که دل از دوستی دهی / بر تو گمان که برد که تو دشمن منی؟

دل دادن تو از پی آن بود تا مرا / اندر فریبی و دلم از جای برکنی