شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 11: وزن در شعر نیمایی | آزمون شماره 10649

ساقیا برخیز و در ده جام را / خاک بر سر کن غم ایام را

در سفالین کاسة رندان به خواری منگرید / کاین حریفان خدمت جام جهان‌بین کرده‌اند

بلبلان را مست گردان مطربان را شیر گیر / تا که در سازند با هم نغمة داوود را

سال خرّم فال نیکو مال وافِر حال خوش / اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام

اگر هوشمندی به معنی گرای (متقارب مثمن سالم)

به میدان محبّت خون‌بهایش از که بستانم (هزج مثمن محذوف)

دامن آن گنج شادی را نیاوردم به دست (رمل مثمن محذوف)

جامی بکش تا جم شوی با اهل دل محرم شوی (رجز مثمن محذوف)

ای روح سرد زمستان!‌/ دیگر از آن طلوع طلایی چه مانده است / جز این غروب زرد؟

ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان ره یافته‌ایم / ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم.

چه آزاری است در این لحظه‌ها و یادها بیگانه بودن با شکیبایی / چه آزاری است تنهایی

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی‌ام / بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را