شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 27385

چنین است رسم سرای درشت/ گهی پشت زین و گهی زین به پشت

اگر عاقل بُود داند که مجنون صبر نتواند/ شتر جایی بخواباند که لیلی را بُود منزل

من از بیگانگان هرگز ننالم/ که با من هر چه کرد آن آشنا کرد

خرّم تن او که چون روانش/ از تن برود، سخن روان است

بر سر آنم که گر ز دست برآید / دست به کاری زنم که غصّه سرآید

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد / دیو چو بیرون رود فرشته درآید

دست از طلب ندارم تا کام من برآید / یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

خون خور و خامش نشین که آن دل نازک / طاقت فریاد دادخواه ندارد

یار شُ ای مونِسِ غَم خوارِگان / چارِ کن ای چارِ یِ بیچارِگان

یار شُ ای مونِسِ غَم خارِگان / چارِ کن ای چارِه بیچارِگان

یار شو ای مونِسِ غَم خوارِگان / چارِ کن ای چارِ یِ بیچارِگان

یار شُ ای مونِسِ غَم خارِگان / چارِ کُنِی چارِ یِ بیچارِگان

برفت یار من و یادگار ماند مرا / رخ معصفر و چشم پر آب و وااسفا

دشمن جان است تو را روزگار / خویشتن از دوستی‌اش واگذار

سپه یک‌سره نعره برداشتند / سنان‌ها به ابر اندر افراشتند

مجلس به تو فرخنده عشرت ز دمت زنده / چون شمع فروزنده تا روز مشین از پا