شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 23583

بار غمی که خاطر ما خسته کرده بود/ عیسیدمی خدا بفرستاد و برگرفت (تلمیح-تشبیه)

آسوده بر کنار چو پرگار میشدم/ دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت (تشبیه-تشخیص)

شنیدهام سخنی خوش که پیر کنعان گفت/ فراق یار نه آن میکند که بتوان گفت (تلمیح-اغراق)

گره به باد مزن گرچه بر مراد رود/ که این سخن به مثل باد با سلیمان گفت (کنایه-تلمیح)

ثوابت باشد ای دارای خرمن/ اگر رحمی کنی بر خوشه‌چینی

به بخشندگی کوش کآب روان/ به سیلش مدد می‌رسد ز آسمان

به بالای سرو است و هم زور پیل/ به بخشندگی همچو دریای نیل

بزرگی بایدت بخشندگی کن/ که دانه تا نیفشانی نروید

به نام خداوند جان و خرد/ کزین برتر اندیشه برنگذرد

خداوند نام و خداوند جای/ خداوند روزی ده رهنمای

به هستیش باید که خستو(معترف) شوی/ ز گفتار بیکار یکسو شوی

پرستنده باشی و جوینده راه/ به ژرفی به فرمانش کردن نگاه

گامی از بود خود فراتر شد/ تا خدا دیدنش میسر شد

دید معبود خویش را به درست/ دیده از هرچه دیده بود بشست

پرستش گرفت آفریننده را/ جهاندار و بیدار و بیننده را

خداوند پیروزی و برتری/ خداوند افزونی و کمتری

مفهوم کل متن، توصیه به میانه‌روی در امور معنوی است.

کاربرد «را» در معنی حرف اضافه در متن وجود دارد.

آرایه‌هایی چون، تشبیه، کنایه و تضاد در متن دیده می‌شود.

در متن، حذف فعل وجود دارد.

روزی که افکنیم ز جان چادر بدن                         بینی که رشک و حسرت ماهیم و فُرقدیم

بی گل روی تو بس خار که در پای من است          کیست کز پای برون آورد این خار مرا

چو انسان را نباشد فضل و احسان                       چه فرق از آدمی تا نقش دیوار

باد را بر سر کوی تو مجال است و مرا نیست           خنک آن باد که بر خاک سر کوت وزیده است