شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9409

امیر را تب گرفت، تب سوزان و سرسامی که بار نتوانست داد. 

گفت زندگانی خواجه عمید دراز باد؛ علی ایَّ حال من نیز فرزند این پدرم.

و آنچه دارم از اندک مایه حطام دنیا کفایت است به هیچ زیادت حاجتمند نیستم. 

در هر صفری ما را از این بیارند تا صدقه ای که خواهیم داد. 

مرکبان آب دیدم سرزده برروی آب/با نهنگ هر یک پیچیده بر کوه گران

وز نهیب خواب نوشین ناچشیده خون رز/ چون سرمستان سر هر جانور گشته گران

آفتابش گردد از گرز گرانت منکسف/ اخترانش باید از شمشیر تیزت احتراق

آز را دیدۀ بینا دل من بود مدام /کور کردی به عطاهای گران دیدۀ آز 

حسنت به اتفاق ملاحت‌ جهان گرفت / آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت

جای آن است که خون موج زند در دل لعل / زین تغابن که خزف می‌شکند بازارش

قابیلیان بر قامت شب می‌تنیدند / هابیلیان بوی قیامت می‌شنیدند

همای گو مفکن سایه شرف هرگز / در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد