شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9027

بدو گفت مهتر به روی دژم / که بر گوی تا از که دیدی ستم؟
 

اینکه گویند که بر آب نهاده ا‌ست جهان / مشنو ای خواجه که چون درنگری بر باد است
 

رو بخور و هم بده که گشت پشیمان / هر که نخورد و نداد از آنچه اندوخت
 

با نفس هر که برآمیختم / مصلحت آن بود که بگریختم
  

که من به حسن تو ماهی ندیده‌ام طالع / که من به قدّ تو سروی ندیده‌ام مایل

چنیـــن رادی چـــنین آزاده‌مـــردی / ندانــــــم بــــر چه طالع زاد مادر

‌خســـــته‌ام نیـــک از بد ایّام خویش / طیــــره‌ام بــــر طالع بدرام خویش

نماند جـــــاودان، طــالع به یک خوی / نباشد آب دایــــــم در یـــکی جوی

شب قدری که می‌جستم به خواب و روز نیکویی / چو آن رو دیدم و آن مو همین دیدم همان دیدم

مراد من میان یار بود آن در کنار آمد / میان راحت افتادم چو رنج بی‌کران دیدم

فلک گر تافت روی مهر و برگردید از یاری / فراموشم شد آن هر دو چو یار مهربان دیدم

بحمدلله که دیگر بار روی دوستان دیدم / چو بلبل می‌کنم مستی که باغ و بوستان دیدم