شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12424

نه مهر راست زوال و نه شوق راست، نهایت (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن)

زنده شود هرکه پیش دوست بمیرد (مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن)

جز گوش تو نشنود حدیث من (مستفعلُ فاعلاتُ فع‌لن)

آن سرو دو صد گلشن و گلزار مرا یافت (مفعولُ مفاعیلُ مفاعیلُ فعو‌لن)

سوزناک افتاده چون پروانه‌ام در پای تو              خود نمی‌سوزد دلت چون شمع بر بالین من

چو ابر ساعت گریه چو کوه وقت تحمل          چو آب سجده‌کنان و چو خاک راه به خواری

رفتم و بیشم نبود روی اقامت              وعده دیدار گو بمان به قیامت

ناصح ز روی او مکن منعم که نتواند کسی           آن روی زیبا بیند و زان روی زیبا بگذرد

دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد/ چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد/ صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد

دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد/ شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد

حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود/ عرض و مال و دل و دین در سر مغروری کرد