شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9107

زمانه گرچه بسی بر سرم سپاس نهاد / کمند زلف تو باري دگر به دستم داد

جهان بر آب نهاده ست و زندگی بر باد / غلام همّت آنم که دل بر او ننهاد

دلم که چون سر زلف تو می رود بر باد / به دام عشق درافتاد و هرچه بادا باد

گره ز دل بگشا وز سپهر یاد مکن/ که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد

چهار

سه

دو

یک

سفر دراز نباشد به پای طالب دوست/ که زنده ابد است آدمی که کشتۀ اوست
 

دل من بی‌تو جهانی است پر از فتنه و شور/ بده آن بادۀ نوشین که جهان بر باد است
 

دل‌های مرده زندگی از سر گرفته‌اند/ تا چون مسیح با لب جان‌پرور آمدی
 

کوه‌کن زنده نخواهد شدن از نفخۀ صور/ مگرش مژدۀ وصل از برِ شیرین آرند 

کشتن من بر رقیب ‌انداز و خود رنجه مشو / زان که خون چون منی نه لایق آن گردن است

که مرد ارچه بر ساحل است ای رفیق / نیاساید و دوستانش غریق

آن که چون بنده به هر موی اسیری دارد / کی رهایی دهد از بند گرفتاران را

آن مدعی که دست ندادی به بند کس / این بار در کمند تو افتاد و رام شد