شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 21171

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت/ کاول نظر به دیدن او دیدهور شدم

دی در گذار بود و نظر سوی ما نکرد/ بیچاره دل که هیچ ندید از گذار عمر

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم/ باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد/ بیگمان عیب تو پیش دگران خواهد برد

در شهری که موش آن صد من آهن بتواند خورد، آخر باز، کودکی را هم بر‌تواند داشت. (کاربرد دستور تاریخی)

آن را که گوش ارادت گران‌[سنگین] آفریده‌اند چون کند که بشنود و آن را که کمند سعادت کشان می‌برد چه کند که نرود؟ (تأکید بر قضا و قدر)

هر که در خدمت پادشاه یک‌دل باشد او را دوستان و دشمنان پادشاه خصم گردند؛ دوستان از روی حسد در جاه و دشمنان از وجه اخلاص. (حذف دو فعل به قرینه)

از مبالغتی در تفتیش کار من چاره نیست که آتش از ضمیر چوب و دل سنگ بی جدّ تمام و جهد بلیغ، بیرون نتوان آورد. (کاربرد اضافه تشبیهی)

علم دین بام گلشن جان است / نردبان عقل و حس انسان است

هرگز دل من ز علم محروم نشد/ کم ماند ز اسرار که معلوم نشد

کار یک‌ساله را بها دو درم / علم یک لحظه را بها عالم

علم خواندی نگشتی اهل هنر / جهل از این علم تو بسی بهتر

کاربرد تاریخی دستور _ استفاده از لغات بیگانه _ کاربرد لغات کهن / ایهام _ تشخیص _ مجاز _ اغراق

کاربرد دو حرف اضافه برای یک متمم _ لغات بیگانه _ استفاده از واژگان مترادف / واج‌آرایی _ جناس _ کنایه _ تلمیح

کاربرد تاریخی دستور _ کاربرد فعل به شکل کهن _ استفاده از واژگان مترادف / جناس _ تشخیص _ مجاز _ تضاد

کاربرد دو حرف اضافه برای یک متمم _ کاربرد فعل به شکل کهن _ کاربرد لغات کهن / واج‌آرایی _ جناس _ کنایه _ تشبیه