شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18465

حسد آن‌جا که آتش افروزد / خرمن عقل و عافیت سوزد

حسد مرد را دل به درد آورد / میان دو آزاده گرد آورد

ز بس رنج و آفت که در زندگی است / حسد می‌برم مردگان را به مرگ

حسد برد بدگوی در کار من / بتر شد بر شاه بازار من

کوه پرآوا از دور کاملاً کفن‌پوش شده اما شعله نارنجی خورشید، نوکش را آتش زده و از دور برق می‌زند.

دَم‌دمای غروب است آسمان صاف و تمیز. درست مثل کاسه‌ای آبی‌رنگ که گربه هزار بار لیسیده باشد.

آهسته آهسته چشمان معصوم صبح باز می‌شود. بوی آسمان می‌آید، بوی خستگی یک پرنده می‌آید.

شب به حیاط می‌خزد. همه‌جا سیاه است. پول نقره‌ای ماه از لبه کوه در قلّک سیاه آسمان می‌افتد.

هر جفا و جور و بیدادی که بود از دست دوست / دل تحمّل کرد، لیکن بار هجران برنتافت

سروی شدم به دولت آزادگی که سر / با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

اگر چه مهر بریدی و عهد بشکستی / هنوز بر سر پیمان و عهد و سوگندم

ریشه در خاک تعلق نیست اهل شوق را / می‌رود بیرون ز دنیا، پای‌کوبان، گردباد