شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 13748

ز فرّش جهان شد چو باغ بهار / هوا پر ز ابر و زمین پر نگار (فر: شکوه)

از آمدن بهار و از رفتن دی / اوراق وجود ما همی‌گردد پی

درخت سبزه شد و مرغ در خروش آمد / تنور لاله چنان برفروخت باد بهار

آمد بهار خرّم و آورد خرّمی / وز نوبهار شد آراسته زمی (زمی: زمین)

 مرا چاهی که بد زیب زنخدان / در آن چاهم کنون چون ماه کنعان

تو خوش بنشسته با گرگی و خون آلوده پیراهن / برادر برده از تهمت به پیش پیر کنعانی

ور دست و ترنج را بخستیم / آخر نه به روی آن پری بود

گلستان کند آتشی بر خلیل / گروهی بر آتش برد ز آب نیل

مرغ با فروتنی از کرم پرسید که تا به کی در پیله بر خویشتن می‌تند.

خواست بداند تا چند در کنج خلوت منزوی و در محبص تن، زندانی می‌ماند.

کرم پاسخ داد در فکر رستن است و جستن، در فکر پروانه شدن.

کرم می‌خواست وارهد، یا به مرگ یا به پر برآوردن بهر پریدن.