شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 3025

شباهنگ به غروب آهنگ کرد و مشاطه دهر جبین صباح را رنگ کرد.

اندر گلستان ادب کرامتی را و حالتی را دیدم و از در برون.

نصیحت بی جا بلا باشد و کلام دروغ ناروا.

طالب علم عزیز است و طالب مال ذلیل.

در بهشت از هزارگونه نعمت است و در قرآن از هزارگونه پند و حکمت است

در بهشت انهار و اشجار است و در قرآن اخبار و اعتبار است

یوسف صدیق وفادار بود و یعقوب خود او را به صبر آموزگار بود

چون او را زیادت نعمت دیدند و یعقوب را بدو میل و عنایت دیدند

۳ و ۵

۴ و ۶

۲و ۴

۱و ۳

خطیبی کریه‌الصوت خود را خوش‌آواز پنداشتی و فریاد بیهده برداشتی.

دون است و بی‌سپاس و سفله و ناحق‌شناس که به ‌اندک تغیّر حال از مخدومِ قدیم برگردد و حقوق نعمتِ سال‌ها درنوردد.  

رفیق این سخن بشنید و بهم برآمد و سخن‌های رنجش‌آمیز گفتن گرفت: کین چه عقل و کفایت است و فهم و درایت؟

نشنیده‌ای که گویند: «خانۀ دوستان بروب و درِ دشمنان مکوب.»  

شنودم داستان تصون (صیانت کردن) از خداع (فریبکار) دشمن و توقی از نفاق خصم.

چه طباع را به ابواب محاسن التفاتی تمام باشد و هر آینه آن را جویان باشند.

و اخلاق و عادات خویش از عیب و غفلت و وصمت مصون دارد.

بهر آرزو دست در شاخ تازه نزند و به جمال شکوفه و طراوت برگ آن فریفته نشود.