شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 13444

سعدی از سرزنش غیر نترسد هیهات /  غرقه در نیل چه اندیشه کند باران را

اگر رفت و آثار خیرش نماند / نشاید پس از مرگش الحمد خواند

جرم گردون تیره و روشن در او آیات صبح / گویی اندر جان نادان خاطر داناستی

صبحدم ناله قمری شنو از طرف چمن / تا فراموش کنی فتنه دور قمری

اگر جهان همه دشمن شود ز دامن تو / به تیغ مرگ شود دست من رها ای دوست

گر متفرّق شود خاک من اندر جهان / باد نیارد ربود گرد من از کوی دوست

جهانی عشق‌بازانند در عهد سر زلفت / رها کن راه بدعهدی و اندر عهد ایشان آی

غیرتم کشت که محبوب جهانی لیکن / روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد

سحر چون خسرو خاور عَلَم بر کوهساران زد/ به دست مرحمت یارم درِ امیدواران زد

 شوخی نرگس نگر که پیش تو بشکفت/ چشم‌دریده ادب نگاه ندارد

 گذار بر ظلمات است خضر راهی کو/ مباد کآتش محرومی آب ما ببرد

ای سرو خرامان گذری از درِ رحمت / وی ماه درفشان (درخشان) نظری از سرِ رأفت