شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 7212

در دوره ناصرالدین شاه با رفت و آمد ایرانیان به اروپا، نمایشنامه‌نویسی در ایران رواج یافت. اولین کسی که در ایران به نوشتن نمایشنامه فارسی پرداخت، سه نمایشنامه کوتاه تألیف کرد.

از رمان‌نویسان این دوره می‌توان به میرزاآقا تبریزی با رمان «شمس و طغرا» و میرزا حسن‌خان بدیع با دو اثر «شمس‌الدین و قمر» و «داستان باستان» اشاره کرد.

در عصر مشروطه بیش‌ترین رویکرد نویسندگان به رمان‌های تاریخی بود که یکی از دلایل آن، وجود نوعی باستان‌گرایی و روحیه کاوشگرانه در شناخت هویت گذشته میان آن‌ها بود.

از عوامل مؤثر بر رشد آگاهی و تحوّل اندیشه ایرانیان در سال‌های قبل از مشروطه، فنّ ترجمه بود و ترجمه آثار اروپایی با ایجاد چاپخانه در زمان فتحعلی شاه آغاز شد.

پای ما لنگ است و منزل بس دراز                         دست ما کوتاه و خرما بر نخیل

ای آن‌که غمگنی و سزاواری                               واندر نهان سرشک همی‌باری

من دوست می‌دارم جفا کز دست جانان می‌برم                  طاقت نمی‌دارم ولی افتان و خیزان می‌روم

مرا به روز قیامت مگر حساب نباشد                           که هجر و وصل تو دیدم چه جای موت و اعادت

فعلاتن مفاعلن فعلن

مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن

مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

ستودن نداند کس او را چو هست / میان بندگی را ببایدت بست

این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود/  هرکه فکرت نکند نقش بود بر دیوار

پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی /  ریگ های بیابان تو را می شناسند

تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش / حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار