شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 20756

ای مرهم ریش و مونس جانم/ چندین به مفارقت مرنجانم

هر ساعتم اندرون بجوشد خون را/ دانم که چه درد می‌کشد مجنون را

ای سخت کمان سست پیمان/این بود وفای عهد اصحاب

ماه رویا! روی خوب از من متاب/ بی خطا کشتن چه می‌بینی صواب

حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد/ این همه نقش در آیینۀ اوهام افتاد

آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی/ کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد

دردا که از آن آهوی مشکین سیه‌چشم/ چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد

بس تجربه کردیم در این دیر مکافات/ با دُردکشان هر که درافتاد برافتاد

ز هر باد، چون گرد منما بلندی:

دام در ره، نه هوی را تا نیفتادی به دام:

گر هست آتش ذرّه‌ای آن ذرّه دارد شعله‌ها:

یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی: