شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 2122

مگر که بر رخ من داغ عشق میبینی/ میان داغ نبشته که نحن نزّلنا

الست عشق رسید و هر آن که گفت بلی/ گواه گفت بلی هست صدهزار بلا

خرد نداند و حیران شود ز مذهب عشق/ اگرچه واقف باشد ز جمله مذهبها

شاخ عشق اندر ازل دان بیخ عشق اندر ابد/این شجر را تکیه بر عرش و ثری و ساق نیست

بار غمی که خاطر ما خسته کرده بود/ عیسیدمی خدا بفرستاد و برگرفت (تلمیح-تشبیه)

آسوده بر کنار چو پرگار میشدم/ دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت (تشبیه-تشخیص)

شنیدهام سخنی خوش که پیر کنعان گفت/ فراق یار نه آن میکند که بتوان گفت (تلمیح-اغراق)

گره به باد مزن گرچه بر مراد رود/ که این سخن به مثل باد با سلیمان گفت (کنایه-تلمیح)

خروشید و برجست لرزان ز جای/ بدرّید و بسپرد محضر به پای

ای مادر سرسپید بشنو/ این پند سیاهبخت فرزند

همه رزمگه سربهسر کشته بود/ تنانشان به خون اندر آغشته بود

سپیده چو برزد سر از برج شیر/ به لشکر نگه کرد گیو دلیر

نه شرط عقل بود با کمان ابروی دوست/که جان سپر نکنی پیش تیربارانش

ز کعبه روی نشاید به ناامیدی تافت/کمینه آن که بمیریم در بیابانش

حریف را که غم جان خویشتن باشد/هنوز لاف دروغ است عشق جانانش

حکیم را که دل از دست رفت و پای از جای/سر صلاح توقّع مدار و سامانش

حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند/ محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب/ فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

زاهد از کوچه رندان به سلامت بگذر/ تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید/ هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند