شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8988

در عالم فنا که بقا پا به رکاب است/ گر زندگی خضر بود، نقش بر آب است

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد / که کرد افسون  و نیرنگش ملول از جان شیرینم

جهان پیر رعنا را ترحّم در جبلّت نیست/ ز مهر او چه می‌پرسی در او همّت چه می‌بندی؟!

 دامنم دجله بغداد شد از حسرت آن / که نسیمی رسد از جانب بغداد مرا

از نارسیدگی است که صوفی کند خروش / سیلاب چون به بحر رسد می‌شود خموش

ما را به تو سری است که کس محرم آن نیست / گر سر برود سرّ تو با کس نگشاییم

وقت شد اکنون که ما حدیث تو گوییم / فاش کنیم اندرین جهان خبرت را

دهان ببند و امین باش در سخن‌داری / که شه‌کلید خزانه برِ امین کشدا

غزل گفتی و دُر سفتی بیا و خوش بخوان حافظ     که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را (سُفتن= سوراخ کردن)

شد عصا مار و کفم شد آفتاب 

                       آفتاب از عکس نورم شد شهاب

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود

        از گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایت

ز رقیب دیو سیرت به خدای خود پناهم

           مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را (ثاقب= درخشان)

بسوز محتشم از آفتاب نقد و بساز / که روز هجر، شب وصل در قفا دارد

تا سرافرازم به داغ بندگی کرده است عشق / هست در زیر نگین ملک سلیمانی مرا

من آن هشیار سرمستم که نبود بی‌قدح دستم / نگویم نیستم، هستم، بلی هم این و هم آنم

سراندازی سرافرازم، تهی‌دستی جهان‌بازم / سبکساری گران‌سیرم، سبک‌روحی گرانجانم

الف، ج

ب، ج 

د، الف

ب، د