شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 10067

بخیۀ کفشم اگر دندان‌نما شد عیب نیست /  خنده می‌آرد همی بر هرزه‌گردی‌های من

تبخال زد از آه جگرسوز لب صبح /  وز دل تو ستمگر دم سردی نکشیدی 

نزاکت آشنای دل ندارد چاره از حیرت /  مگر آیینه دریابد زبان همدم شبنم

گر دهی تاج وگر تیغ زنی بر گردن /  سر، سر توست که در قید گریبان من است

تلمیح در مضمون‌سازی نقش فعالی دارد؛ البته تلمیحات رایج نه تلمیحات غریب و نادر.

از آرایه‌های پرکاربرد این سبک می‌توان به حس‌آمیزی، تمثیل، اسلوب معادله و حسن تعلیل اشاره کرد.

شعر هندی شعری صورت‌گراست؛ نه معنی‌گرا و شاعران به صورت بیشتر توجه دارند تا به معنی. 

استفاده از ردیف‌های طولانی و خوش‌آهنگ در شعر این دوره رایج است.