شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 1053

ای آن‌که به دهر، نام تو شاهرخ است/ پیوسته تو را به حضرت شاه، رخ است

جبرئیل از منتهای سدره آمین می‌کند/ چون دعای شاه عادل بایسنقر می‌کنم

پادشاه وقت غازان را اگر بینی بگو/ کای همه ایام تو میمون‌تر از روز ظفر

چون ملکشاه شد جهان‌آرای/ آن که بودش لقب جلال‌الدّین

سبک عراقی از اوایل قرن هفتم تا اواخر قرن دهم به مدت ۳۰۰ سال، سبک غالب متون ادب فارسی بود.

دلیل نامگذاری سبک این دوره به عراقی این است که بعد از حملۀ مغول، کانون‌های فرهنگی از خراسان به عراق عجم منتقل شد.

به علت کشته و یا متواری شدن دانشمندان و ادیبان، وضعیت زبان و ادبیات فارسی دچار سستی و نابسامانی گردید.

در حوزه‌های ری، فارس، همدان و اطراف آن ها آثار ارزشمندی پدید آمد و زمینه‌هایی برای تغییر سبک از خراسانی به عراقی ایجاد شد.

تاریخ جهانگشا

جامع التواریخ

تاریخ وصاف

تاریخ گزیده

هنرمندان، قرآن کریم و شاهنامه فردوسی را به خط خوش نگاشتند و با تصویری زیبا آراستند.

زبان شعر جز در سروده‌های شاعران شاخص مانند خواجو و حافظ، به سستی گرایید.

عراق عجم و مهمتر از آن شهر شیراز همچنان در حکم مرکز ادبی این عصر به شمار می‌رفت.

قلمرو بالندگی زبان و فرهنگ فارسی نیز عرصه وسیعی یافت، به طوری که از شبه قاره تا آسیای صغیر، بسیاری به این زبان سخن می‌گفتند.

گسترش یافتن زبان و ادبیات فارسی در ناحیه عراق عجم- سلجوقیان

به وجود آمدن قالب های جدید در شعر و نثر- غزنویان

گرایش نثر به سمت جریان ساده نویسی در آثار تاریخی- سلجوقیان

کمرنگ شدن قصیده که پیش از این در خدمت فرمانروایان بود- غزنویان