شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 5: اختیارات شاعری 1 (زبانی) | آزمون شماره 2677

قافله شب چه شنیدی ز صبح / مرغ سلیمان چه خبر از سبا؟

گو رمقی بیش نماند از ضعیف / چند کند صورت بی‌جان بقا؟

بر سر خشم است هنوز آن حریف / یا سخنی می ‏رود اندر رضا؟

هر سحر از عشق دمی می‏زنم / روز دگر می ‏شنوم برملا

صورت علمی تو را خود باید الفغدن به جهد / در تو ایزد نافریند آنچه در کس نافرید

آن قوت جوانی و آن صورت بهشتی / ای بی‌خرد تن من از دست چون بهشتی

شخص خفت و خرس می‌راندش مگس / وز ستیز آمد مگس زو باز پس

شبی تاری چو بی‌ساحل دمان پر قیر دریایی / فلک چون پر ز نسرین برگ نیل اندوده صحرایی

نخست از عشق او زادم به آخر دل بدو دادم / چو میوه زاید از شاخی از آن شاخ اندر آویزد

هفت اختر بی‌آب را کاین خاکیان را می‌خورند / هم آب بر آتش زنم هم بادهاشان بشکنم

از آن سوی پرده چه شهری شگرفست / که عالم از آن‌جاست یک ارمغانی

صلا یا ایها العشاق کان مه رو نگار آمد / میان بندید عشرت را که یار اندر کنار آمد

از روی تو سر نمی‌توان تافت / وز روی تو در نمی‌توان بست

سودای لب شکردهانان / بس توبه صالحان که بشکست

ور سر ننهی در آستانش / دیگر چه کنی دری دگر هست؟     

دیر آمدی ای نگار سرمست / زودت ندهیم دامن از دست