شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 28530

دل مسکین من در بند مانده‌ست / اسیر یار شکّرخند مانده‌ست

مژده بده مژده بده یار پسندید مرا / سایه‌ی او گشتم و او برد به خورشید مرا

کسی دانه‌ی نیک‌مردی نکاشت / کزو خرمن کام دل برنداشت

اگر مراد تو ای دوست بی‌مرادی ماست / مراد خویش دگرباره من نخواهم خواست

 ابر آذاری چمن ها را پر از حورا کند / باغ پر گلبن کند، گلبن پر از دیبا کند: «ا»

الا یا خیمگی خیمه فروهل / که پیشاهنگ بیرون شد ز منزل: «- ِل»

ای نهاده بر میان فرق جان خویشتن / جسم ما زنده به جان و جان تو زنده به تن:«-َ ن»

آمد شب و از خواب مرا رنج و عذابست / ای دوست بیار آنچه مرا داروی خوابست: «- َست»

شاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال توست / جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

کریم السّجایا جمیل الشیم / نبیّ البرایا شفیع الأُمم

دل رستم از غم پراندیشه شد / جهان پیش چشمش چو یک بیشه شد

که ایرانیان را به کشتن دهم / خود اندر جهان تاج بر سر نهم

زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا! / چه نغز است و چه خوب و چه زیباست خدایا!

من با تو حدیث بی‌زبان می‌گویم / وز جمله حاضران عیان می‌گویم

ای یار ما دلدار ما ای عالم اسرار ما / ای یوسف دیدار ما ای رونق بازار ما

دل من دل من دل من برِ تو / رخ تو رخ تو رخ با فرِ تو

گر راه بود بر سر کوی تو صبا را / در بندگی‌ات عرضه کند قصۀ ما را

آن نقش بین که فتنه کند نقش‌بند را / و آن لعل لب که نرخ شکسته است قند را

می‌رود آب رخ از بادۀ گلرنگ مرا / می‌زند راه خرد زمزمۀ چنگ مرا

چو در گره فکنی آن کمند پرچین را / چو تاب طره به هم برزنی همه چین را