شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 15401

چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی / دل و جان فدای رویت بنما عذار، ما را

چو در رویت بخندد گل، مشو در دامش ای بلبل/ که بر گل اعتمادی نیست گر حسن جهان دارد

بلاگردان جان و تن دعای مستمندان است/ که بیند خیر از آن خرمن که ننگ از خوشه‌چین دارد

غمزۀ شوخ تو خونم به خطا می‌ریزد/ فرصتش باد که خوش فکر صوابی دارد

از هجر تو در چشمم خورشید شود سفته / از بس که مرا الماس اندر بصر افشاند

خورشید حسنت ای جان هفت آسمان بگیرد / سلطان عشقت ای بت هر دو جهان بگیرد

ای کرده ماه را از تیره شب نقاب / در شب فکنده چین بر مه فکنده تاب

لعلت به شکرخنده بر کار کسی خندد / کاو وقت نثار تو بر تو شکر افشاند