شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 6616

گرایش به قالب‌های کم‌کاربرد یا نوین به‌تدریج زمینه را برای ظهور شعر نو فراهم کرد. 

از نظر موسیقی و عروض نیز گروه سنت‌گرا بسیار پایبند به سنت‌های ادبی بودند و شعر را وسیله‌ای برای بیان مقصود می‌دانستند. 

شاعران این دوره گاه با تأثیرپذیری از اوضاع اجتماع، نوآوری‌هایی در عرصه تخیل پدید آوردند. نمونۀ این تخیلات را در پاره‌ای از اشعار میرزادۀ عشقی می‌توان دید.

شاعرانی که به زبان مردم کوچه و بازار شعر می‌گفتند، به قالب‌هایی مثل مستزاد و چهارپاره رغبت بیشتری داشتند.

و قطره از وطن خویش رفت و باز آمد/ مصادف صدف او گشت و شد یکی گوهر 

ای دل فدای كلبۀ بی سقف بذر کار/ وی جان نثار خانۀ ويران کارگر

طالبان عدل و قانون را ز مرگ اندیشه نیست/ از برای آن که آب زندگانی خورده اند

تو در طلب حکومت مقتدری / ما طالب اقتدار ملت هستیم

شاه خود کیست بدین کبر و انانیّت او / تا نکو باشد درباره ما نیّت او (ملک‌الشعرای بهار)

بلشویک است خضر راه نجات / بر محمد و آله صلوات (عارف قزوینی)

به پیش آفتاب و مه تو کمتر از ستاره‌ای / آی بارک‌الله مرحبا به این قیافه و تنه (سیداشرف‌الدین گیلانی)

خانباجی می‌گفت با آقا جلال / یک قران دارم من از مال حلال (ادیب الممالک فراهانی)