شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 2818

هرکه چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

ماهرویا روی خوب از من متاب/ بی‌‌خطا کشتن چه می‌‌بینی صواب

دلا چندم بریزی خون دیده شرم دار آخر/ تو نیز ای دیده خوابی کن مراد دل برآر آخر

اگر برخیزد از دستم که با دلدار بنشینم/ زجام وصل می نوشم ز باغ عیش گل چینم

عُم ری ست تا/ مَن دَر طَ لَب/ هَر رو ز گا/ می می زَ نَم

عُم ری ست/ تا مَن دَر طَ لَب/ هَر رو ز/ گا می می/ زَ نَم

عُم ری ست تا/ مَن دَر طَ/ لَب هَر رو/ ز گا می می زَ نَم

عُم ری ست / تا مَن دَر طَ/ لب هَر رو ز/ گا می می زَ نَم

عشقبازی می‌کنم با نام او

همی آب چشمم به چهر آورد

بگفت آسودگی بر من حرام است

بر آن باره پیلپیکر نشست

چو شد روز رستم بپوشید گبر / نگهبان تن کرد بر گبر، ببر

 مگر می‌‌نبینی که دَد را و دام / نینداخت جز حرص خوردن به دام

 به موسی کهن عمر کوته امید / سرش کرد چون دست موسی سپید

بگویم مثالی از این عشق سوزان / یکی آتشی در نهانم فروزان

چو حاکم به فرمان داور بُوَد / خدایش نگهبان و یاور بُوَد

تو گویی که ایام شادی و عشرت / به هم‌صحبتی عهد بستند و پیمان

شراب از دست خوبان سلسبیل است / و گر خود خون میِ‌خواران سَبیل است

مهرم ز حرمان شد فزون شوقی ز حسرت کم نشد / هر چند حسرت بیش شد شوق و محبت کم نشد