شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 15768

چشمۀ چشم من از سرو قدت یابد آب/ رشتۀ جان من از شمع رُخَت دارد تاب «۳»

ساقی مجلس بده! باده که خواهیم رفت/ ما به هوای لبش، در سر می چون حباب «۲»

چون تو را شمع صفت، با همه کس رویی هست/ من که پروانه‌ام ای شمع، ز من روی متاب «۱»

عود خشکم، آتش جانسوز می‌باید، مرا/ تا ز طیب جان، دماغ حاضران گردد رطیب «۲»

الف-ث

ب-پ

ب-ث

الف-ت

چو درد از کیمیای صبر درمان می‌شود صائب / چرا پیش طبیبان کس لب اظهار بگشاید

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس / که به هر حلقۀ موییت گرفتاری هست

کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت / که قرار از دل دیوانه به یکبار برفت

آتش صبر تو سوزد آتش هستیت را / آتش اندر هست زن و اندر تن هستی نژاد

پیش سیلاب فنا یکسان بود چون کوه و کاه / از گران جانی چه حاصل، از سبکباری چه سود؟

چند بتوان ساخت موی خویش چون قیر از خضاب؟ / چون نمی‌گردد جوان دل زین سیه‌کاری چه سود؟

چون اثر نگذاشت از من غم ز غمخواری چه سود؟ / چون نماند از دل به جا چیزی ز دلداری چه سود؟

زخم شمشیر قضا از سینه می‌روید چو گل / از زره‌پوشی چه حاصل، از سپرداری چه سود؟