شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17610

دشمن او که به تن سر بودش بار گران / سبک از تیغ شرربار نماید بارش

ای آفتاب رفتی و ماهی گذاشتی / وی پادشه گذشتی و شاهی گذاشتی 

هر کس که قصد خدمت این پادشاه کرد / از افتاب و چرخ قبا و کلاه کرد

جان از طلبم به لب رسیده / آبم ز عطش نرفته در کام

از وی همه مستی و غرور است و تکبّر/وز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است

چو خود را به چشم حقارت بدید/ صدف در کنارش به جان پرورید

چو خواهی که در قدر والا رسی/ز شیب تواضع به بالا رسی

کسی کاو طریق تواضع رود/کند بر سریر شرف، سلطنت

جوانی خردمند از فنون فضایل حظّی وافر داشت و طبعی نافر. چندان که در محافل دانشمندان نشستی، زبان سخن ببستی.

اگر توانگری دهمت مشتغل شوی به مال از من، و اگر درویش کنمت، تنگدل نشینی. پس حلاوت ذکر من کجا دریابی و به عبادت من کی شتابی؟

هر معنی که او را مشکل بود از من پرسید با او بگفتم و شرح آن بنوشت و اشعار خود بر من بخواند.

عاقلی را پرسیدند نیک‌بخت کیست و بدبخت چیست؟ گفت: نیک‌بخت آنکه خورد و کشت و بدبخت آنکه مرد و هشت.