شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16355

من نه آنم که تراوش کند از من گله‌ای / می‌دهد خون جگر رنگ به بیرون، چه کنم 

اگر ز خون دلم بوی شوق می‌آید / عجب مدار که هم‌درد نافۀ ختنم

در نالۀ دل‌ها ز اجابت اثری نیست / نالیدن پوچی ز جرس بیش نمانده است

نیست حرف عشق را تأثیر در افسردگان / بی نمک ماهی ز بحر شور می‌آید برون

جاده‏‌‏ها با خاطره قدم‏‌‏های تو بیدار می‏‌‏مانند / که روز را پیشباز می‏‌‏رفتی / هرچند سپیده تو را / از آن پیش‌تر دمید / که خروسان / بانگِ سحر کنند.

سر کرده باد سرد، شب آرام است. / از تیره آب، در افقِ تاریک / با قارقارِ وحشی اردک‏‌‏ها / آهنگِ شب به گوشِ من آید؛ لیک / در ظلمتِ عبوسِ لطیفِ شب / من در پیِ نوای گُمی‌هستم.

چاهِ شغاد را ماننده / حنجره‌ای پُرخنجر در خاطره من است / چون اندیشه به گورابِ تلخِ یادی درافتد / فریاد / شرحه‏‌‏شرحه برمی‏‌‏آید.

چندان که در پیرامنِ خویشتن دیدم / به ناباوری گریه در گلو شکسته بودم / بنگر چه درشتناک تیغ بر سرِ من آخته / آن که باورِ بی‏‌‏دریغ در او بسته بودم/ اکنون که سراچه اعجاز پسِ پُشت می‏‌‏گذارم / به‌جز آهِ حسرتی با من نیست.