شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 11228

به جهان خّرم از آنم که جهان خّرم ازوست /عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست

به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقیست/ به ارادت ببرم درد که درمان هم ازوست 

غم و شادی بر عارف چه تفاوت دارد / ساقیا باده بده شادی آن کاین غم ازوست

پادشاهی و گدایی بر ما یکسان است / که بر این در همه را پشت عبادت خم ازوست

چون رایت عشق آن جهان‌گیر/ شد چون مه لیلی آسمان‌گیر
 

اسباب عیش بهر تو آماده کرده‌ام/ چون گل گشاده‌روی تبسم به لب بیا
 

گفتم که چو ناگه آمدی ، عیب مگیر/ چشم تر و نان خشک و روی تازه
 

برداشته دل به کار او بخت/ درمانده پدر به کار او سخت

جز به باد او نجنبد میل من / نیست جز عشق احد سر خیلِ من  

شیر حقم نیستم شیر هوا / فعل من بر دین من باشد گوا

بُکشدم نفسم که نفسم کشته باد / بِکشدم در خون که در خون گشته باد

رخت خود را من ز ره برداشتم / غیر حق را من عدم انگاشتم

خرده بر حرف درشت من آزرده‌ مگیر / حرف آزرده درشتانه بود، خرده مگیر

چو کلک صنع چنین رفت بر صحیفه «کُن» / مگیر خرده بر ارباب عشق و عیب مکن

عیبم مکن ار دود دلم در جگر افتاد / با این همه آتش نتوانم که نجوشم

گر باده می‌نگیرم بر من مگیر جانا / من خون خورم نه باده، من غم کشم نه ساغر