شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18654

پیرمردان محترمانه به حرف جوانان گوش می‌دادند و جوانان صمیمانه به پیران عشق می‌ورزیدند.

جوانان به نگاهشان دل سیاهی را می‌کاویدند تا از اعماق تاریکی‌ها خاطرات روشن را به یاد آورند.

می‌کوشید که نفاق و خودپرستی و جنایت را از میان بردارد و نهال یکتاپرستی و صفا و وفا بنشاند.

آن‌گاه که رشته‌ای نامرئی قلب‌های همه را به هم پیوند می‌داد میان آن‌ها عشق، دوستی و برادری موج زد.

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد / کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

من چراغم نور داده باز نستانم ز کس / شاه خورشید است و اینک نور داده باز خواست

از جنس کارگاه نشابور و کار روم / بر من خراج روم و نشابور خوار کرد

شکر و سیم پیش همّت او / از من و شعر، شرمسارتر است

واله گفتار تو پیر و جوان / مست از دیدار تو دیوار و در

سیر کوی زاهدان کردم، چه‌ها دیدم، مپرس / هیچ سر بی کوبش سنگی و دیواری نبود

هیچ کس تهمت‌نشان داغ بی‏‌‏نفعی مباد / چتر شاهی ‏‌‏گر نباشی سایه‌ی دیوار باش

کند منعم ز دیوار و در او مدّعی سهل است / میان ما و یاد او نخواهدبود دیواری

روز و شب در صحن میدان ثناش / بر کمیت خامه جولان می‌زنم                             ثنا

مورم و گر لطف او باشد رفیق / تاخت بر ملک سلیمان می‌زنم                                من

آه از دمی که تنها با داغ او چو لاله / در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد         او

خونش به تیغ حسرت یا رب حلال بادا / صیدی که از کمندت آزاد رفته باشد            تیغ