شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 5: اختیارات شاعری 1 (زبانی) | آزمون شماره 1541

دگر مگوی که من ترک عشق خواهم گفت / که قاضی از پس اقرار نشنود انکار

قاضی شهر عاشقان باید / که به یک شاهد اختصار کند

قاضی ار با ما نشیند برفشاند دست را / محتسب گر می‌ خورد معذور دارد مست را

وکیل قاضی‌ام اندر گذر کمین کرده است / به کف قباله دعوی چو مار شیدایی

برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس                   سزای حور بده رونق پری بشکن

چو عندلیب فصاحت فرو شد ای حافظ                     تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن

چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد              تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار               به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن

چنان در قید مهرت پای بندم              که گویی آهوی سر در کمندم

نه مجنونم که دل بردارم از دوست         مده گر عاقلی بیهوده پندم

گر آوازم دهی من خفته در گور          برآساید روان دردمندم

سری دارم فدای خاک پایت           گر آسایش رسانی ور گزندم