شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 26685

$ -  - UU$

$ - U - U$

$U -  - U$

$ -  -  - U$

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید / که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

چو در رویت بخندد گل مشو در دامش ای بلبل / که بر گل اعتمادی نیست گر حُسن جهان دارد

به اظهار هستی مشو داغ خجلت / همان به که این عیب پوشیده باشد

من از رنگ صلاح آن دم به خون دل بشستم دست / که چشم باده‌پیمایش صلا بر هوشیاران زد

انتظار را طاقت باید و ما را نیست و صبر را فراغت باید و ما را نیست.

رفتار خویش فراموش کرد چنانکه هیچ تأویل بدان رجوع ممکن نگشت.

امروز وسیلت مودّت و دالّت صحبت حاصل آمد.

باید این ابواب از جهت تفهّم خواند تا از فواید آن انتفاع توان گرفت.

چون مرغ پرّد از قفس دیگر نیندیشد ز کس / بیند مدام از پیش و پس هم دانه را هم دام را

دودی بر آید از فلک نی خلق ماند نی ملک / زان دود ناگه آتشی بر گنبد اعظم زند

تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است / همواره مرا کوی خرابات مقام است

من خود ندانم وصف او گفتن سزای قدر او / گل آورند از بوستان من گل به بستان می‌برم