شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 10117

شاهد که با رفیقان آید به جفاکردن آمده است به حکم آنکه از غیرت و مضادت خالی نباشد.

جور فراوان بردی و تحمّل بی‌کران کردی.

جوانی خردمند از فنون فضایل حظّ وافر داشت و طبعی نافر.

طایفه‌ای دزدان عرب بر سر کوهی نشسته بودند و منفذ کاروان بسته.

جوانی چست لطیف خندان شیرین‌زبان در حلقۀ عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فراهم

گفت: من آنم که من دانم

روزگاری در طلبش متلهف بود و پویان و مترصد و جویان و بر حسب واقعه گویان

وزین‌جا گفته‌اند اصحاب فطنت و خبرت که از حدّت و سورت پادشاهان برحذر باید بودن که.....

 از پای تشنه چه سیر آید، و از دست گرسنه چه خیر.

پیداست که از معده خالی چه قوت آید و از دست تهی چه مروّت.

اشارت خواجه به فقر طایفه‌ای است که مرد میدان رضا‌اند و تسلیم تیر قضا.

مشغول کفاف از دولت عفاف محروم است و ملک فراغت زیر نگین رزق معلوم.

قلم بر بی‌دلان گفتی نخواهم راند و هم راندی           جفا بر عاشقان گفتی نخواهم کرد و هم کردی

بدم گفتی و خرسندم عفاک الله نکو گفتی                       سگم خواندی و خشنودم جزاک‌الله کرم کردی

چه لطف است این‌که فرمودی مگر سبق‌اللسان بودت             چه حرف است این‌که آوردی مگر سهوالقلم کردی

مکن سرگشته آن دل را که دست آموز غم کردی                      به زیر پای هجرانش لگدکوب ستم کردی