شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 29214

 گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

ای از مکارم تو شده در جهان خبر / افکنده از سیاست تو، آسمان سپر

طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد / داغ و دردی کز تو باشد خوش‌تر است از باغ و ورد

از آن پس تن جانور خاک راست / سخن‌گوی جان معدن پاک راست

که خبر برد ز یار از من مبتلای غمگین / که لبش بریخت خونم به بهانه‌‌های رنگین

نه باری بدین‌سان به بار آمدی / که هر سال بارش دو بار آمدی

ساقی به نور باده برافروز جام ما / مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ابلهی دید اشتری به چرا / گفت نقشت همه کژ است چرا؟

از همه باشد به حقیقت گزیر/ از تو نباشد که نداری نظیر

ای خنده تو راهزن کاروان قند/ ما نیش عشق خورده و لعل تو نوشخند

گر چه آتش نیز هم جسمانی است/ نه ز روح است و نه از روحانی است

تو آنچ از تو سزد گفتی و کردی/ غم جان من بیچاره خوردی