شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16202

ز کشتی سبک بادبان برکشید / جهان جوی را سوی قیصر کشید

بیامد دمان تا بر او رسید / سبک تیغ تیز از میان برکشید

بزد بر سر شیر شمشیر تیز / سبک جفت او جست راه گریز

سخن ها سبک گوی و بسته مگوی / مکن خام گفتار باریک اوی

 زره لخت لخت و قبا چاک چاک/  سر و روی مردان پر از گرد و خاک
 

 آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام/  بر حلق و بر دهان شما نیز بگذرد
 

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست/ گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست
 

 نگهبانی ملک و دولت بلاست/ گدا پادشاه است و نامش گداست

برادران به جهان اعتماد کی شاید                                                                      که می بکاهد شادی و غم بیفزاید

خویشتن در بند نیک و بد مکن از بهر آنک                                                        زشت و خوب و وصل و هجران، درد و درمان بگذرد

غصه چون دست برآرد تو به می دست گرای                                                       که چو سرمست شوی غصه به سر خواهدشد

جهان گویی همه خواب و خیال است                                                                خیال و خواب اگر نبود، چه حال است

از آموختن ننگ مدار تا از ننگ رسته باشی، چرا که «اگر تو از آموختن سر بتابی / نجوید سر تو همی سروری را».

داد از خویشتن بده که از داور مستغنی باشی، یعنی «پیش توانگر‌منشان پهلوی لاغر مگشا / دست به هر دست مده چشم به هر در مگشا».

تیغ مباش و پیران قبیله‌ی خویش را حرمت دار، که «تیغ حرمت می‌ندارد پیر را / کی بود تمییز تیغ و تیر را؟»

همان گندم‌نمایان جوفروشند آن «واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می‌کنند / چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند».