شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19999

تا خار غم عشقت آویخته در دامن / کوته‌نظری باشد رفتن به گلستان‌ها

به تیرگی شده آشفته‌تر حقیقت شرع / سواد زلف تو گویی که رای بوالحکم است

ز دور چرخ شبی این سؤال می‌کردم / که از زمانه مرا خود نصیب جمله غم است؟ 

به طیره گفت نبینی سپهر کاسه‌مثال / ز بهر خوردن خون تو جمله تن‌شکم است؟

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است                 چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

تا خار غم عشقت آویخته در دامن                         کوته‌نظری باشد رفتن به گلستان‌ها

ای باغ نیکویی، گل روی تو را چمن                         گل در چمن دریده ز شوق تو پیرهن

با روی تو فارغ ز گلستان بهشتیم                          با بوی تو مستغنی از انفاس بهاریم

ز چرخ آمد قضا نه از کام مردم / ازیرا بنده آمد نام مردم

نخل امّید تو آن روز شود صاحب برگ / که سبکباری خود را به خزان نگذاری

ای روح‌بخش بی بدل وی لذت علم و عمل / باقی بهانه است و دغل کاین علّت آمد وان دوا

آه این‌چنین اگر شکند آستین سعی / پیراهن سپهر، قبا می‌کنیم ما

سبزی دمید و خشک شد و گل شکفت و ریخت             بلبل ضرورت است که نوبت دهد به زاغ

به یک خزان مکن از حُسن خویش قطع امید                که گلستان تو را نوبهار بسیار است

باغی است تازه باغ عِذارش که بی‌گزاف                        صد فصل در میان خزان و بهار اوست

در بهار از من مرنج ای باغبان گاهی                            اگر یاد از بی برگی فصل خزان آرم تو را