شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9447

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت                                                   جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت (تشبیه - ایهام تناسب)

ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم                                              سمن به دست صبا خاک در دهان انداخت (کنایه - استعاره)

ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد                                                     چه گوش کرد که با ده زبان خموش آمد (استعاره - تناقض)

بنفشه دوش به گل گفت و خوش‌نشانی داد                                      که تاب من به جهان طرّه فلانی داد (ایهام – تشخیص)

از همگان بی‌نیاز و بر همه مشفق / از همه عالم نهان و بر همه پیدا

قسمت خود می‌خورند منعم و درویش / روزی خود می‌برند پشه و عنقا

عاشقان دین و دنیا باز را خاصیّتی است / کان نباشد زاهدان مال و جاه اندوز را

نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر / تا به خاطر بود آن زلف و بناگوشش را

به تهی چشمی خود ساخته‌ام چون غربال / چشم بر خرمن آن مور میان نیست مرا

نان اگر نیست مرا، چشم و دل سیری هست / آبِ رو هست، اگر آب روان نیست مرا

دایم از درد و طلب نعل در آتش دارم / منزلی چون سفر ریگ روان نیست مرا

دل آزاده من فارغ از اقبال هماست / سر پرواز به بال دگران نیست مرا