شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 1676

عدو چو تیغ کشد من سپر بیندازم/ که تیغ ما به جز از نالهای و آهی نیست (کنایه-تشبیه)

غلام نرگس جماش آن سهی سروم/ که از شراب غرورش به کس نگاهی نیست (استعاره-تشبیه بلیغ)

در نمیگیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست/ خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت (جناس-تلمیح)

از پای فتادیم چو آمد غم هجران/ در درد بمردیم چو از دست دوا رفت (واج آرایی-کنایه)

خروشید و برجست لرزان ز جای/ بدرّید و بسپرد محضر به پای

ای مادر سرسپید بشنو/ این پند سیاهبخت فرزند

همه رزمگه سربهسر کشته بود/ تنانشان به خون اندر آغشته بود

سپیده چو برزد سر از برج شیر/ به لشکر نگه کرد گیو دلیر

حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند/ محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب/ فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

زاهد از کوچه رندان به سلامت بگذر/ تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید/ هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

درحکایت، جناس یافت می‌شود. (ادبی)

بر اساس متن، نصیحت‌پذیری از دشمن،شایسته است. (فکری)

«ت» در «گرت» نقش دیتوری «متمم» دارد. (زبانی)

در بیت‌ها آرایه‌های ادبی تشبیه و کنایه وجود دارد. (ادبی)

غم زمانه به سختی گرفته دامانم/ ز بی‌وفایی این بخت سستپیمانم

کاین زمانه نگشت کس را دوست/ دهر کس را نگشت خویشاوند

ماندم اندر بلا و غم چندان/ که یکی موی من سیاه نماند

آگاه نیست آدمی از گشت آسمان/ شادان همینشیند و غافل همیرود