شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18987

دردمندی من سوخته‌ی زار و نزار / ظاهراً حاجت تقریر و بیان این همه نیست

عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد / ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست

 گفته‌ای لعل لبم هم درد بخشد هم دوا / گاه پیش درد و گه پیش مداوا میرمت

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت / با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت

دل دیوانه‌ای دارم که بند و پند نپذیرد 

ازیرا هیچ ماهی را دمی از آب نگریزد

زهی هستی که تو داری، زهی مستی که من دارم     

تو را هستی همی‌زیبد مرا مستی همی‌زیبد

 می بده تا دهمت آگهی از سرّ قضا                                   که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست

 عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند                                 کافر عشق بود گر نشود باده‌پرست

 عشق و شباب و روزی، مجموعه مراد است                       چون جمع شد معانی، گوی بیان توان زد

 خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد                             ساحت کون و مکان عرصه میدان تو باد

گوش تا تشنه گفتار نباشد چو صدف                                مفشان قطره خود همچو رگ ابر بهار

سخن که تیغ زبان ها ازوست جوهر دار                               خسی است در قدح خوشگوار خاموشی

سست در گفتار مانند گنهکاران مباش                            سعی کن چون بی گناهان بر سخن باشی سوار

سخن گفته دگر باز نیاد به دهن                           اول اندیشه کند مرد که عاقل باشد