شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 10430

تبدیل موضوعات کهن به مضامین تازه در میان شاعران رواج یافت.

شعر در دسترس عامه قرار گرفت و نزد پیشه‌وران و بازاریان پُر رونق شد.

شعر از حوزۀ تصرف شاعران باسواد و آگاه به فنون خارج شد.

حکومت صفوی شعر را در خدمت دربار و برای مدح و وصف خود قرار داد.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند که سبک عراقی از واقعیت دور شده و کاملاً جنبه ذهنی و تخیلی یافته است.

در این قرن حکومت در دست جانشینان چنگیز بود؛ به گونه‌ای که در هر گوشه‌ای حاکمی از آنان حکومت می‌کرد.

رضا عباسی در دوره شاه اسماعیل و بهزاد در دوره شاه عباس از مفاخر هنرند.

در این دوره، ری، نیز که پایتخت و محل اجتماع شعرا و فضلا بود، از دیدگاه ادبی توسعه یافت.

کانون‌های مهم اجتماع شعرا و هنرمندان ایران (آذربایجان، نواحی جنوبی ایران)

زبان مورد توجّه شاهان گورکانی در هندوستان (فارسی)

شاخصه اصلی شعر وحشی بافقی (واقع‌گرایی)

سبک رو به زوال در قرن دهم (سبک عراقی)