شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 1454

اگر او دیده‌ای دادت که دیدارش بدو بینی / طلب کن دیده‌ای دیگر که دیداری دگر دارد

غمش دریای بی‌پایان و ما را دستگیری نه / گذشت آب از سرت سلمان چه پایی دست و پایی زن

در این ظلمت‌سرا تا کی به بوی دوست بنشینم / گهی انگشت بر دندان گهی سر بر سر زانو

هر تمنّایی که در دل داشتم صورت نبست / وصل آن مه گر میّسر نیست ما را دور نیست

به سیمرغ مانم ز روی حقیقت / که از هیچ مخلوق همدم ندارم

اگر دانی چو مرغان در هوای دامگه داری / ز دام خود به صحرا افکنی، اول دل ما را

چرا بر خاک این منزل نگریم تا بگیرد گل / ولیکن با تو آهن‌دل دمم گیرا نمی‌باشد

دلی کز عشق گردد گرم افسردن نمی‌داند / چراغی را که این آتش بود مردم نمی‌داند

خمش کن کز سخن‌چینی همیشه غرق تلوینی / دمی هویی دمی هایی دمی آهی نمی‌دانم

فرو بندید دستم را چو دریابید هستم را / به لشکرگاه فرعونی خبر یابد ز برهانم

خمش کردم که سرمستم از آن افسون که خوردستم / که بی‌خویشی و مستی را ز آگاهی نمی‌دانم

اگر من جنس ایشانم و گر من غیر ایشانم / نمی‌دانم همین دانم که من در روح و ریحانم

درختان را چه شد کامروز می‌رقصند از شادی

مغنّی وقت آن آمد که بنوازی رباب

بگویی وانگهی از گفته برگردی

نیاری یاد از آن پیمان که کردستی