شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 13227

فرمان رسید این خانه از دشمن بگیرید/ تخت و نگین از دست اهریمن بگیرید

گر جان عاشق دم زند، آتش در این عالم زند/ وین عالم بی‌اصل را چون ذره‌ها بر هم زند

سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا/ از من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند

جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را/ ور قصد آزارم کنی هرگز نیازارم تو را

اگر او دیده‌ای دادت که دیدارش بدو بینی / طلب کن دیده‌ای دیگر که دیداری دگر دارد

غمش دریای بی‌پایان و ما را دستگیری نه / گذشت آب از سرت سلمان چه پایی دست و پایی زن

در این ظلمت‌سرا تا کی به بوی دوست بنشینم / گهی انگشت بر دندان گهی سر بر سر زانو

هر تمنّایی که در دل داشتم صورت نبست / وصل آن مه گر میّسر نیست ما را دور نیست

اندر آن ساعت که بر پشتِ صبا بندند زین / با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است

آب چشمم گفت حالم بر درت زان پس تو دانی / هم تو می‌دانی که نبود بر رسولان جز بلاغی

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی / دل ز تنهایی به جان آمد خدایا همدمی

ما به غم خو کرده‌ایم ای دوست ما را غم فرست / تحفه‌ای کز غم فرستی نزد ما هر دم فرست