شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15351

به نام کردگار هفت افلاک

گشت یکی چشمه ز سنگی جدا

حاصل بی‌حاصلی نبود به‌جز شرمندگی 

به سختی دهد مرد آزاده تن 

تا مگر بر چون خودی در گفتگو غالب شوند / مطلب ارباب علم از قیل و قال این است و بس

تا به خود داری گمان علم و دانش، ناقصی / چون به نقص خود شدی قایل، کمال این است و بس 

گوش سنگین، سنگ دندان سبک‌مغزان بود / هرزهگویان جهان را گوشمال این است و بس 

باد در سر چون حباب ای قطره تا کی؟ خویش را / بشکن از خود؛ عین دریا کن؛ کمال این است و بس

د _ الف _ ج _‌ ه_ _ ب

الف _ د _ ج _ ه_ _ ب

ج _ الف _ د _ ب _ ه_

ه_ _ د _ ج _ ب _ الف

دور از انصاف است پیچیدن سر از سودای ما / عذرخواه دست خالی چهره‌ی چون زر ببین

در آرزوی لعل تو بینم که هر نفس / جانم چو جام می به لب آید هزار پی

من کیستم ای نگار چالاک / تا جامه کنم ز عشق تو چاک

با خودی در تنگنای دیده‌ی موری اسیر / خیمه بیرون زن ز خود ملک سلیمان را ببین