شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 14854

بسوزم از غم و پروانه‌وار دم نزنم/ بسان شمع گَرَم جمله سر زبان گردد

از روی لاله‌گون تو در خون تپید رنگ/دیوانه‌وار پیرهن گل درید رنگ

گهی چون خرمن مشک است بر پیروزه‌گون مفرش/ گهی چون تودۀ ریگ است بر زنگارگون صحرا

زمین پیروزه‌گون گردد هوا بیجاده‌گون گردد/همه عالم نگون گردد، جهان آید به زیر اندر

تو دی ماهی و آن دلبر بهار است / رسیدنتان به هم دشوار کار است

تو خود ای گوهر یک‌دانه کجایی آخر / کز غمت دیده مردم همه دریا باشد

قطره تویی، بحر تویی، لطف تویی، قهر تویی / قند تویی، زهر تویی، بیش میازار مرا

گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ است / چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

مرغ دل تا دام زلف و دانه خال تو دید / طایر اندیشه‌ام افتاد در دام هوس (5)

شاهین صفت چو طعمه چشیدم ز دست شاه / کی باشد التفات به صید کبوترم (1)

مرغ روحم که همی‌زد ز سر سدره صفیر / عاقبت دانه خال تو فکندش در دام (2)

جعد او نقش حُسن را نقاش / چشم او گنج فتنه را گنجور (2)

تا لب جانان ز تنگی شکل انگشتر گرفت    پشتم از بار فراقش صورت چنبر گرفت

شد چو انگشتر دلم خالی ز مهر نیکوان    تا چو انگشتر نگین مهرش اندر برگرفت

صورت چنبر گرفت از بار هجرش پشت من    تا لب لعلش ز تنگی شکل انگشتر گرفت

طرّة شبرنگ او وقت سحر ز آسیب باد    صد هزار انگشتری بشکست و باز از سر گرفت